Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Ασαφής μαγεία, μαγική ασάφεια

Δεν είναι εκπληκτικό;
Πόσο εύκολα γλιστράει ο χρόνος;
Πόσο λεία είναι η επιφάνεια αυτού του ονείρου
Που όμως -την ίδια στιγμή- είναι ό,τι πιο άγριο μπορεί να σου συμβεί;

Τα αδιάκοπα γέλια των Θεών
 Μοιάζουν με τυφώνα
Και τα υλικά σου
Αποδεικνύονται για άλλη μια φορά αδύναμα
...
Ενώ το χιούμορ του σύμπαντος
Τόσο έξυπνο
Τόσο απρόβλεπτο
...
Ούτε που φανταζόσουν το μεγαλείο του

Βλέπεις
Η φθορά είναι για 'μας ξέφτι
Ενώ για τους Θεούς είναι μάλλον κάτι σαν κρόσι
Είναι μάλλον κάτι
...
Σαν μπανάλ στολίδι
...
Που τους προκαλεί βαριεστημένο μειδίαμα

Είμαστε το πιο σύντομο ανέκδοτο του κόσμου
Και δεν μπορούμε να γελάσουμε ούτε μ' εμάς τους ίδιους

Προτιμότερο θα ήταν
Να μέναμε κρυμμένοι στις σπηλιές μας
Αφού δεν ξέρουμε να απολαύσουμε
...
Αυτή την ασαφή μαγεία
Αυτή τη μαγική ασάφεια

Αφού γυαλίζουμε τα δόντια μας
Για να παραστήσουμε τους όμορφους
Κι όχι για να δαγκώσουμε το φως


Y.S.

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Forgiving the dead

Ο συγχωρεμένος είναι ούτως ή άλλως συγχωρεμένος
Και ο συγχωρεμένος είναι ούτως ή άλλως συγχωρεμένος


Y.S.

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Όταν η Αφροδίτη κότσαρε το γουνάκι της

Όταν η Αφροδίτη κότσαρε το γουνάκι της
Δεν το κότσαρε επειδή κρύωνε
Ούτε επειδή θεώρησε ότι έτσι θα αποκτούσε στυλ
Στυλ είναι ο τρόπος που ρέει το αίμα στις φλέβες μας
Και το αίμα της Αφροδίτης έρεε πηχτό και καυτό

Όσο για το γουνάκι της
Ήταν τόσο ζεστό και μαλακό
Που θα μπορούσες να κοιμηθείς μέσα του για χρόνια
...
Χιλιάδες χρόνια


Y.S.

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Πλην

Αφαιρούμαι τόσο συχνά
Που πολύ φοβάμαι
Ότι στο τέλος
Δεν θα μείνει τίποτα


Y.S.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Μαρίκα Παπαγκίκα - Σμυρνέικο μινόρε



Δεν υπήρξαν ποτέ ανέμελα χρόνια


Δεν υπήρξαν ποτέ ανέμελα χρόνια
Δεν υπήρξαν ποτέ ανέμελοι άνθρωποι
Πάρα μόνο μια συνεχής διαδοχή φρικτού πόνου
Που ξέραμε να ντύνουμε πού και πού με όμορφα χρώματα
Και να γδύνουμε πού και πού με αλήθεια


Y.S.

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Καμήλα

Έρημος Μερζούγκα, 1926
Είναι βράδυ, αργά
Μια καμήλα φορτωμένη με μπαχαρικά
Περιφέρεται μόνη της
Κάνει μερικά βήματα ακόμα
Και γονατίζει
Αποκοιμιέται

Ο αέρας δυναμώνει
Παίρνει από πάνω της κάθε βάρος
Περιττό και απαραίτητο
Όταν ξανανοίγει τις πυκνές της βλεφαρίδες
Ο ήλιος καίει

Σηκώνεται
Τινάζει την άμμο από τις καμπούρες της
Και συνεχίζει το περπάτημα

Η μυρωδιά του σκορπισμένου σαφράν
Γλυκαίνει την ατμόσφαιρα
Της δημιουργεί μια απρόσμενη ευφορία
Το περπάτημά της γίνεται όλο και πιο γρήγορο

Όταν πια φτάνει στην πόλη
Έχει ξεχάσει
Από πού ξεκίνησε
Και πού ακριβώς ήθελε να πάει
Ένα παιδί της δίνει να πιει νερό
Κι ένα άλλο της χαϊδεύει το κεφάλι
Αποκοιμιέται

Στο όνειρό της
Ξανασυναντά τον καμηλιέρη της
...
Μια μικρή ζωή, ένας μικρός θάνατος, μια μικρή ζωή, ένας μικρός θάνατος
Ατελείωτοι κύκλοι μέσα σε κύκλους
Γραμμένοι στην άμμο
Ξεγραμμένοι στον άνεμο
Και κάπου ανάμεσα η απτόητη έρημος


Y.S.

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Το χρυσό φλάουτο

Τον φώναζαν "Το χρυσό φλάουτο"
Από τα χείλη του έβγαιναν νότες θεϊκές
Νότες-υπενθυμίσεις
Της ομορφιάς
Της απλότητας
Της ομορφιάς της απλότητας

Μια μέρα
Ενώ έπαιζε
Άρχισε να αιωρείται πάνω απ' το κοινό του
Κι ύστερα από λίγο
Άρχισε να αιωρείται, μαζί του, κι αυτό

Έχοντας καταφέρει, λοιπόν, να ξεγελάσουν τη βαρύτητα
Χαμογελούσαν στον Θεό
Όχι μόνο σαν να υπήρχε
Αλλά σαν να τους έβλεπε
Όχι μόνο σαν να τους έβλεπε
Αλλά σαν να τους χαμογελούσε κι αυτός


Y.S.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Ο μεγάλος σεισμός

Τα κορμιά τους έμοιαζαν με κατεδαφισμένα κτίρια
Και τα κεφάλια τους με χαλάσματα που κρέμονταν στην κορυφή τους

Μία και μόνο μικρή μετασεισμική δόνηση
Ήταν ικανή να τα προσγειώσει κι αυτά μονομιάς στο έδαφος
Απότομα και βίαια

Τίποτα όμως δεν θα έπρεπε να γίνεται έτσι
Τίποτα δεν θα έπρεπε να γίνεται απότομα και βίαια

Μα αν το καλοσκεφτείς
Τίποτα δεν γίνεται έτσι
Τίποτα δεν γίνεται απότομα
Ή βίαια

Οι ζαλάδες
Η θολή όραση
Ο πόνος στο στήθος
Ο πόνος στα κόκκαλα
Είναι όλα σημάδια
Είναι όλα προειδοποιήσεις
Του μεγάλου σεισμού



Y.S.

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

.

Αν οι γυναίκες διατηρούσαν έναν σταθερό σεβασμό μεταξύ τους, δεν θα έχαναν ποτέ την αδιαφιλονίκητη παντοδυναμία τους.


Y.S.

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

.

Είμαστε άσχημοι
Επειδή είμαστε ένοχοι
Κι είμαστε όμορφοι
Μόνο όσο είμαστε παιδιά


Y.S.

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

.

Απαλλαγμένος από κάθε πιθανότητα έρωτα
Ερωτευμένος με τον Έρωτα
Ο ίδιος ο Έρωτας


Y.S.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Φυσική


Τι κι αν έχουμε τους καλύτερους δασκάλους
Θα είμαστε για πάντα οι χειρότεροι μαθητές



Y.S.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

.

Το κόλπο είναι να κάνεις, απλώς, αυτό που πρέπει να κάνεις.


Y.S.

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Τη νύχτα που έπεφταν οι ευχές

Τη νύχτα που έπεφταν οι ευχές
Είχα τα χέρια μου ψηλά
Μήπως και καταφέρω να σε πιάσω

Τη νύχτα που έπεφταν οι ευχές
Είχα τα μάτια μου ανοιχτά
Μην τύχει και από λάθος μου σε χάσω

Τη νύχτα που έπεφταν οι ευχές
Τη νύχτα που τ' αστέρια σβήναν το ένα πίσω απ' τ' άλλο
Εγώ είχα το σχέδιο το πιο μεγάλο

Όχλος, κακό
Θυμός και κλάματα
Άνθρωποι κάθε λογής
Παραζαλισμένα οράματα

Θρηνούσαν όλοι
Τις χαμένες ευχές
Τον κόπο και τον πόνο
Ενώ μια τελευταία κίνηση έπρεπε να κάνουν μόνο

Φάνηκες
Κι έτρεξα
Σ' έπιασα αμέσως
Σε τύλιξα στη ζακέτα μου σαν να 'σουν βρέφος


*αφορμή "(Τ)Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΠΕΦΤΑΝ ΟΙ ΕΥΧΕΣ", του Μπάμπη Παπαδόπουλου

Y.S.

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2015

Μια θάλασσα από μουσική

Στις φλέβες του
Κυλούσε ένα ποτάμι
Ένα όμορφο και ήρεμο ποτάμι
Οι εκβολές του οποίου
Κρύβονταν ανάμεσα στα δάχτυλά του

Μια θάλασσα από μουσική
Πλημμύριζε κάθε τόσο το νόημα της νύχτας
Φέρνοντας στην επιφάνεια
Όλους τους ξεχασμένους αναστεναγμούς της

Όλα τα "αν"
Κι όλα τα "μη"
Που κάθονταν σαν κόμποι στο λαιμό της

Και δεν την άφηναν να ξημερώσει


Yama Suki

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Χωρίς όνομα

Όταν ήσουν μωρό
Σε έσφιγγε στην αγκαλιά της
Σαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό
Όταν ήσουν μωρό
Έκλεινε τα μάτια της
Και σε φανταζόταν
Άντρα
Γυναίκα
Ευτυχισμένο
Ευτυχισμένη
Γιατρό
Επιστήμονα
Σημαντικό
Όταν ήσουν μωρό 
Σε σκέπαζε τα βράδια να μην κρυώσεις
Σου έλεγε παραμύθια
Και ιστορίες
Από το παρελθόν
Και από το μέλλον
Κι εσύ την άκουγες
Προσεκτικά
Κι εσύ την πίστευες
Ό,τι κι αν έλεγε
Το πίστευες
Μια μέρα
Σε άρπαξε βιαστικά από την κούνια
Κι άρχισε να τρέχει
Να πετάει
Να κολυμπάει
Όλα
Μπορούσε να τα κάνει για 'σένα
Στα μέσα του ταξιδιού
Αποκοιμήθηκες
Χωρίς παραμύθι
Χωρίς ιστορία
Χωρίς όνομα
Και το όνειρό της
Άρχισε να ταξιδεύει
Πάνω στα κύματα
Τώρα το βλέπουν από μακριά οι άνθρωποι
Και το περνάνε για καράβι


Y.S.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

.

Να περιστρέφεσαι γύρω απ' ό,τι αγαπάς σαν δερβίσης. Να ιδρώνεις αλλά να μην κουράζεσαι. Να ζαλίζεσαι αλλά να μην πέφτεις.


Y.S.

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

Dirty love

Κορίτσι μου
Τώρα ξέρω
Γιατί σκέφτομαι καθαρά 
Μόνο όταν είσαι μακριά

Γιατί όταν είσαι κοντά
Δεν μπορώ
Παρά να σκέφτoμαι βρώμικα


Y.S.

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

~

Λίγο πριν πεθάνει, με φώναξε δίπλα του και μου είπε: "Σ' αγάπησα πολύ, φίλε μου Σάντσο. Συγγνώμη για όλα αυτά που σε ανάγκασα να κάνεις. Αλλά τώρα κουράστηκα. Είχαμε πολλές περιπέτειες και βγήκα σε όλες νικητής. Αλλά είμαι ακόμα λυπημένος."

Σάντσο Πάντσα, φίλος του Δον Κιχώτη


.

Για κάποιους είσαι ήδη φάντασμα
Μυστήριο της ζωής
Υπενθύμιση του θανάτου


 Y.S.

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Dead and lovely

Υπάρχουν φορές
Που αναρωτιέται
Αν
-στην πραγματικότητα-
Δεν είναι το σώμα του που περιφέρεται
Αλλά το πνεύμα του

Υπάρχουν φορές
Που αναρωτιέται
Αν είναι φάντασμα
Κι αν έχει νόημα
Να προσπαθεί να κρατήσει κάτι με τα χέρια του
Αφού όλα γλιστράνε
Και πέφτουν

Ο χρόνος
Το σπαθί
Ο άσος
Η ντάμα
Η κούπα με τον καφέ του
Το άφιλτρο τσιγάρο του

Δεν έχει μορφή
Δεν έχει χρώμα
Είναι ένα καπέλο
Που αιωρείται στους δρόμους της πόλης

Ρουφάει τον καπνό του με στυλ
Πίνει για να θυμηθεί
Παίζει για να χάσει

Είναι νεκρός
Αλλά είναι υπέροχος



Y.S.

~

Κάποιες εικόνες είναι περισσότερο χάρτες.



Y.S.

Alejandro Jodorowsky's Call for Action - Endless Poetry (Poesía Sin Fin)

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Ο καλοκάγαθος γίγαντας

Ο ήλιος
Αυτός o καλοκάγαθος γίγαντας
Που όμως όλοι
Φοβούνται μη θυμώσει



Y.S.

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

~

Ένα μάτσο τυφλοί φαφούτηδες.


Y.S.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Η γυάλα

Τίποτα δεν ήταν ικανό
Να τον κάνει να ξαναδεί τον κόσμο
Με αθώα μάτια

Ούτε καν το πιο επιβλητικό ψέμα

Η πραγματικότητα
Ήταν ένα κομμάτι κρέας
Σερβιρισμένο ωμό
Ένα ντουμπλ φας σακάκι
Με φανταχτερά χρώματα
-μέσα, έξω-
Bουτηγμένο στην υπερβολή
Και ξεπερασμένο

Οι δε άνθρωποι
Ήταν μάλλον ανθρωπόμορφα ψάρια
Που επέπλεαν στον αέρα
Με γουρλωμένα μάτια

Με γουρλωμένα μάτια
Όχι από περιέργεια ή από δίψα
Αλλά από φόβο

Αυτή η πόλη
Δεν ήταν τίποτα άλλο
Παρά μια τεράστια γυάλα
Κι εκείνος
-κρακ-
Το πρώτο ράγισμα


Y.S.

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

.

Είμαστε τα πιο φοβισμένα ζώα του πλανήτη
Είμαστε το πιο σκοτεινό μυστικό του σύμπαντος



Y.S.

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Ρε

Γρατζούναγε την κιθάρα του
Γεμάτος παράπονο
Κι αυτή
Aναστέναζε από καημό
Που μια φορά
Δεν θυμόταν
Να τον έχει δει χαρούμενο

Μια
Δυο
Τρεις
Πέντε
Δεκαπέντε

Τεντώνεται η Ρε τόσο πολύ
Που σπάει
Και σκάει κατευθείαν
Μέσα στη μούρη του

...
"Ε, μα Ρε μαλακά"

Y.S.

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Ubari

Ήταν Αύγουστος του 1970
Το αεροπλάνο μας είχε συντριβεί κάπου στη Σαχάρα

Όλοι κι όλοι, είχαμε μείνει τρεις
Διασχίζαμε την έρημο
Με τα μπαγκάζια στους ώμους
Κι ήλιος από πάνω μας
Έκαιγε σαν διάολος

Αναγκαστικά
Έπρεπε κάτι να αφήσουμε
Αλλιώς
Ήταν αδύνατον
Να συνεχίσουμε
"Τα ρούχα. Τι τα θέλουμε τα ρούχα;"
Κι έτσι
Αφήσαμε τις βαλίτσες με τα ρούχα

Και συνεχίσαμε

Όταν ο ήλιος έπεσε
Βγάλαμε τα μπουκάλια με το κρασί και γίναμε τύφλα
Ο αέρας ήταν πολύ δυνατός
Αλλά ποιος νοιαζόταν

Όταν ξημέρωσε
Συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο
Ότι δεν είχε μείνει τίποτα, γενικά
Και τότε ήταν
Που ξεσπάσαμε όλοι μαζί σ' ένα υστερικό γέλιο
Χωρίς προηγούμενο

Και συνεχίσαμε

Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω
Συναντήσαμε μια τεράστια λίμνη
Περιτριγυρισμένη από φοινικόδεντρα
Και πνιγμένη στις μπανανιές

Χωρίς να το πολυσκεφτούμε
Ορμήξαμε στη λίμνη
Πλυθήκαμε
Ξεδιψάσαμε
Κι ύστερα
Σκαρφαλώσαμε στις μπανανιές
Και καταβροχθίσαμε όσες μπανάνες αντέχαμε

Κι όλα αυτά
Ενώ οι άνθρωποι στις πόλεις
Πεινούσαν

Κι όλα αυτά
Ενώ μας είχαν για πεθαμένους



Y.S.

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Ποιος κάνει κουμάντο εδώ πέρα;

Η πραγματικότητα
Έχει έναν μοναδικό τρόπο
Να σε βάζει στη θέση σου

Κι ενώ εσύ πολύ θα ήθελες
Αυτή η θέση να είναι στη γαλαρία
-για να μπορείς να χαζεύεις και να μαλακίζεσαι άνετα-
Συνήθως, σε φέρνει μπροστά-μπροστά
Για να μπορούν να σε δουν όλοι

Σε κοιτάζουν αυστηρά
Και σου κουνάνε το δάχτυλο
Δείχνοντάς σου το σωστό

Εσύ όμως ξέρεις πολύ καλά
Ποιο είναι το σωστό
Δάχτυλο
Το μεσαίο

Άλλωστε
Κι αυτοί με το μεσαίο πορεύονται
Μ' αυτό περπατάνε
Μ' αυτό σκαρφαλώνουν
Μ' αυτό πετάνε
Πίσω από αυτό κρύβονται

Το μεγαλύτερο όμως
-χωρίς να θέλω να σε στενοχωρήσω-
Το έχει το σύμπαν
Το μεγαλύτερο μεσαίο δάχτυλο
Ανήκει στην ανώτερη δύναμη
Στην οποία
-κατά κάποιο τρόπο-
Οφείλεις την ίδια σου την ύπαρξη

Και η οποία
Είναι πάντα εκεί
-είτε το θες, είτε όχι-
Να σου υπενθυμίζει
Ποιος κάνει κουμάντο εδώ πέρα



Y.S.

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Η τσίχλα

Ο Νικ Μπράουν διασχίζει βιαστικός την 5η λεωφόρο

Όπως πάντα
Μασάει την τσίχλα του με μανία
Και κάνει μικρά διαλείμματα
Για να βρίσει μέσα από τα δόντια του
Τους περαστικούς που βαδίζουν με αργό βήμα
Αυτούς που, προφανώς, δεν έχουν καμία απολύτως δουλειά
Και απλώς του στέκονται εμπόδιο

Φτύνει την τσίχλα του με δύναμη
Φτιάχνει το σακάκι του
Και χώνεται μέσα σ' έναν τρομακτικά ψηλό ουρανοξύστη
Για να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα
Να πουλάει τον εαυτό του

Οι ώρες κυλάνε γρήγορα
Όταν τελειώσει
Θα είναι πια βράδυ
Και το σκοτάδι θα απλώνεται πυκνό

Ρίχνει μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη
Ανοίγει τη γυάλινη πόρτα με στυλ
Και φεύγει αεράτος

Κάνει ακριβώς τέσσερα βήματα
...
Όταν συνειδητοποιεί ότι μόλις πάτησε κάτι
...
Είναι η τσίχλα που έφτυσε το πρωί



Y.S.

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Δεν ξέρω να σου αφηγούμαι την αγάπη μου...

"Δεν ξέρω να σου αφηγούμαι την αγάπη μου.
Δεν ξέρω να σου χαϊδεύω το κεφάλι
όταν είναι ζαλισμένο.
Δεν ξέρω να χορεύω χορούς για δύο.
Δεν ξέρω να συγκρατώ την ορμή μου.

Σκάω σαν κύμα πάνω στα βράχια σου.
Δροσίζοντάς τα με τις υποσχέσεις μου.
Ο ήλιος από πάνω μας καίει.
Ο ήλιος από κάτω μας φλέγεται.

Δεν γελάω
όταν δεν μπορώ να με πάρω στα σοβαρά.
Και δεν ξέρω να λέω αστεία
χωρίς να τα προδίδω.

Ξέρω όμως να ζωγραφίζω στον αέρα
τ' όνομά σου
με τα δάχτυλά μου.
Να μπλέκω τα μαλλιά σου
μέχρι να γίνουν ένα κουβάρι.
Για να ψάξω μετά την άκρη του.

Ξέρω να διευθύνω την ορχήστρα των σκιών σου
και να είμαι ο μαέστρος των φόβων σου."

Κάπως έτσι έκλεισε το γράμμα της, η Δόνα Ισαβέλλα.



Y.S.