Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Ubari

Ήταν Αύγουστος του 1970
Το αεροπλάνο μας είχε συντριβεί κάπου στη Σαχάρα

Όλοι κι όλοι, είχαμε μείνει τρεις
Διασχίζαμε την έρημο
Με τα μπαγκάζια στους ώμους
Κι ήλιος από πάνω μας
Έκαιγε σαν διάολος

Αναγκαστικά
Έπρεπε κάτι να αφήσουμε
Αλλιώς
Ήταν αδύνατον
Να συνεχίσουμε
"Τα ρούχα. Τι τα θέλουμε τα ρούχα;"
Κι έτσι
Αφήσαμε τις βαλίτσες με τα ρούχα

Και συνεχίσαμε

Όταν ο ήλιος έπεσε
Βγάλαμε τα μπουκάλια με το κρασί και γίναμε τύφλα
Ο αέρας ήταν πολύ δυνατός
Αλλά ποιος νοιαζόταν

Όταν ξημέρωσε
Συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχε μείνει τίποτα όρθιο
Ότι δεν είχε μείνει τίποτα, γενικά
Και τότε ήταν
Που ξεσπάσαμε όλοι μαζί σ' ένα υστερικό γέλιο
Χωρίς προηγούμενο

Και συνεχίσαμε

Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω
Συναντήσαμε μια τεράστια λίμνη
Περιτριγυρισμένη από φοινικόδεντρα
Και πνιγμένη στις μπανανιές

Χωρίς να το πολυσκεφτούμε
Ορμήξαμε στη λίμνη
Πλυθήκαμε
Ξεδιψάσαμε
Κι ύστερα
Σκαρφαλώσαμε στις μπανανιές
Και καταβροχθίσαμε όσες μπανάνες αντέχαμε

Κι όλα αυτά
Ενώ οι άνθρωποι στις πόλεις
Πεινούσαν

Κι όλα αυτά
Ενώ μας είχαν για πεθαμένους



Y.S.

Δεν υπάρχουν σχόλια: