Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Καμήλα

Έρημος Μερζούγκα, 1926
Είναι βράδυ, αργά
Μια καμήλα φορτωμένη με μπαχαρικά
Περιφέρεται μόνη της
Κάνει μερικά βήματα ακόμα
Και γονατίζει
Αποκοιμιέται

Ο αέρας δυναμώνει
Παίρνει από πάνω της κάθε βάρος
Περιττό και απαραίτητο
Όταν ξανανοίγει τις πυκνές της βλεφαρίδες
Ο ήλιος καίει

Σηκώνεται
Τινάζει την άμμο από τις καμπούρες της
Και συνεχίζει το περπάτημα

Η μυρωδιά του σκορπισμένου σαφράν
Γλυκαίνει την ατμόσφαιρα
Της δημιουργεί μια απρόσμενη ευφορία
Το περπάτημά της γίνεται όλο και πιο γρήγορο

Όταν πια φτάνει στην πόλη
Έχει ξεχάσει
Από πού ξεκίνησε
Και πού ακριβώς ήθελε να πάει
Ένα παιδί της δίνει να πιει νερό
Κι ένα άλλο της χαϊδεύει το κεφάλι
Αποκοιμιέται

Στο όνειρό της
Ξανασυναντά τον καμηλιέρη της
...
Μια μικρή ζωή, ένας μικρός θάνατος, μια μικρή ζωή, ένας μικρός θάνατος
Ατελείωτοι κύκλοι μέσα σε κύκλους
Γραμμένοι στην άμμο
Ξεγραμμένοι στον άνεμο
Και κάπου ανάμεσα η απτόητη έρημος


Y.S.

Δεν υπάρχουν σχόλια: